We współczesnych wojnach istotne miejsce zajmują specjalne operacje rozpoznawcze i dywersyjne prowadzone na terytorium wroga. Do takich operacji armie rozwiniętych krajów posiadają oddziały specjalne i jednostki. Są one przeznaczone do skrytego przenikania na tyły wroga, długotrwałego prowadzenia wywiadu oraz, w razie potrzeby, niszczenia ważnych obiektów wojskowych przeciwnika, a także wykonywania innych szczególnych zadań. Do przeprowadzania takich operacji żołnierze sił specjalnych Federacji Rosyjskiej potrzebują szerokiego wachlarza skutecznego uzbrojenia. Nie obowiązują ich niemal żadne ograniczenia w wyborze broni: karabin służbowy to (niemal) kwestia osobistego wyboru. Większość z nich została stworzona na potrzeby sił specjalnych, jednostek antyterrorystycznych i służb specjalnych. Oczywiście sam fakt wyposażenia „sił specjalnych” w daną broń nie czyni jej jeszcze bronią specjalnego przeznaczenia. Można tu wyodrębnić np. broń o znacznie obniżonym poziomie hałasu podczas strzelania do celu z bliskiej odległości, choć wiele z nich klasyfikuje się jako „specjalne” ze względu na inne cechy szczególne, takie jak ergonomia czy zastosowanie pocisków penetrujących.
Karabiny szturmowe Specnazu
Jak zawsze wśród karabinów automatycznych cenionych przez rosyjskie siły specjalne, ogromnym powodzeniem cieszy się rodzina Kałasznikowa i jej pochodne. Niemal każdy operator jest już zaznajomiony z klasycznym wyglądem, długością lufy i odrzutem, wie, jaki tłumik lepiej zastosować – ta znajomość sprawia, że najlepsze rosyjskie pistolety ASG stają się naturalnym towarzyszem treningu… Przez większość czasu operatorzy specjalni preferują personalizację swoich modeli za pomocą akcesoriów. Jednak wiele innych karabinów szturmowych zostało stworzonych specjalnie z myślą o siłach specjalnych. Modele takie jak AS VAL, 9A-91 i SR-3 są bardzo cenione za wysoce przebijającą amunicję: kaliber 9×39 mm. Są niszczycielskie w walce na krótkim dystansie i bardzo skuteczne również na długim zasięgu. Inne eksperymenty i prototypy, takie jak Shak 12, Ots-14 Groza, A-545, AEK-971 i KBP ADS, są już używane przez niektóre jednostki po przejściu wszystkich testów certyfikujących je jako „gotowe do pracy”. Ostatecznie jednak zawsze zależy to od wyboru samych operatorów, co doskonale ilustruje top 3 nowoczesnych ekwipunków Specnazu, odzwierciedlających właśnie te osobiste preferencje.
Oto Shak 12 w akcji:
Rosyjski karabin wyborowy DMR
Wysoko ceniony przez WDW (Rosyjskie Wojska Powietrznodesantowe), VSS Vintorez to doskonały karabinek do walki na długim dystansie lub w środowisku miejskim. Jest to najbardziej cicha broń w rosyjskim arsenale, używająca potężnego kalibru 9×39 mm, podobnie jak AS VAL, seria SR-3, Ots Groza i wiele innych… Dzięki przełącznikowi trybów strzelania żołnierze mogą czuć się pewniej: gdy wróg zbliży się zbyt blisko, przełączenie z trybu półautomatycznego na automatyczny i opróżnienie całego magazynka w jego kierunku będzie bardzo odstraszające i może pomóc w odwrocie (jeśli zagrożenie nie zostało zneutralizowane). Rosyjscy inżynierowie pracowali również nad dostępnością cenową tych modeli dla jednostek o ograniczonym budżecie. Budżet rosyjskiego kompleksu wojskowego jest przydzielany stosownie do poziomu potrzeb danej jednostki. W związku z tym policyjne siły specjalne otrzymują mniej środków. Dlatego właśnie VSK-94 został zoptymalizowany, by być solidnym karabinem wyborowym DMR do walk w terenie zurbanizowanym (model 9A-91 jest nieco mniej stabilny i nie jest zoptymalizowany do takiego zastosowania ze względu na składaną kolbę). OMON (odpowiednik SWAT) używa go priorytetowo ze względu na niski koszt i wysoką skuteczność w trudnych sytuacjach. Tłumik można zdemontować, co ułatwia transport wewnątrz budynków.
Pistolet maszynowy Specnazu
Pistolety maszynowe (PM) należały do najszerzej stosowanej broni przez sowiecką piechotę podczas II wojny światowej. Jednak do czasu rozpadu Związku Radzieckiego ich produkcja niemal całkowicie ustała. Dopiero po latach 90. producenci uruchomili wytwarzanie nowych modeli broni strzeleckiej dla sił specjalnych – prawdopodobnie jako odpowiedź na konkretne zapotrzebowanie niektórych służb rządowych, próbujących walczyć z wszechobecną korupcją panującą na ulicach. Potrzebowano nowego typu kompaktowego, ergonomicznego i niedrogiego PM.
Dziś FSKN (Federalna Służba Kontroli Narkotyków Rosji), FSO (Federalna Służba Ochrony), FSB i wiele innych sił specjalnych Federacji Rosyjskiej używa tych w pełni automatycznych modeli – bardzo praktycznych, nie tylko do czyszczenia pomieszczeń w budynkach, ale również do pracy w ciężkim hełmie z przyłbicą i ze szczytową tarczą balistyczną jak Vant-VM. Obok PP-19 Vityaz, kompaktowy i modularny SR-2M „Veresk” jest najpopularniejszy wśród jednostek elitarnych, które dysponują wystarczającymi środkami, by właściwie się wyposażyć. Nie dotyczy to jednak każdego regionu Rosji.
Rosyjskie karabiny snajperskie
Z pewnością rzadziej widuje się ich na pierwszym planie. Jednak praca snajpera jest bardziej złożona i wymaga od operatorów rażenia przeciwnika z większych odległości. Dlatego większości rosyjskich snajperów nie widać nawet podczas defilad czy sesji fotograficznych – ich efektywny zasięg jest znacznie większy niż w przypadku klasycznych karabinów. Wciąż jest ich kilka; od dawna w służbie pozostaje m.in. półautomatyczny karabin SVD „Dragunow”, znany również jako „Tiger” w wersji cywilnej. Skonstruowany już dość dawno temu (biorąc pod uwagę, jak szybko zmienia się produkcja uzbrojenia ze względu na stosowanie znanych materiałów i procesów wytwórczych), nadal pozostaje aktualnym karabinem snajperskim używanym przez jednostki specjalne i niektóre pododdziały przydzielone bezpośrednio do armii rosyjskiej. Czasy Mosina już minęły – nowoczesne karabiny powtarzalne zostały pewien czas temu zoptymalizowane do celów snajperskich: do neutralizacji przeciwnika wystarczy oddać tylko jeden strzał. SVU-98 jest częściej stosowany w mieście podczas operacji antyterrorystycznych. Rzadko widuje się w terenie inne karabiny snajperskie, takie jak VKS Vykhlop czy KSVK 12,7 – używają one amunicji przeciwsprzętowej i są ciężkie, dlatego Specnaz sięga po nie wyłącznie w szczególnych przypadkach, gdy wymagana jest większa siła ognia.
Kilka ujęć z SV-98:
